بلاغت.
[ ب َ غ َ ]
(از ع ، اِ)
بلاغة.
چیره زبانی.
فصاحت.
شیوا سخنی.
زبان آوری.
در اصطلاح معانی بیان،
رسیدن به مرتبۀ منتهای کمال
در ایراد کلام
به رعایت مقتضای حال
و آوردن کلام مطابق اقتضای مقام به شرط فصاحت.