منم این بی تو که پروای تماشا دارم
کافَرم گر دلِ باغ و سَرِ صحرا دارم

بر گلستان گذرم بی تو و شرمم ناید
در ریاحین نگرم بی تو و یارا دارم

که نه بر نالۀ مرغان چمن شیفته‌ام
که نه سودای رُخِ لالۀ حَمرا دارم

بر گلِ روی تو چون بلبلِ مستم واله
به رخِ لاله و نسرین چه تمنّا دارم؟

گر چه لایق نبوَد دستِ من و دامنِ تو
هر کجا پای نهی فَرقِسَر آنجا دارم

گر به مسجد رَوَم؛ ابروی تو محراب من ست
ور به آتشکده؛ زلفِ تو چلیپا دارم

دلم از پختنِ سودای وصالِ تو بسوخت
تو منِ خام طمع بین که چه سودا دارم؟

عقلِ مسکین به چه اندیشه فَرادَست کنم؟
دلِ شیدا به چه تدبیر شکیبا دارم؟

سَرِ من دار که چشم از همگان دَردوزم
دستِ من گیر که دست از دو جهان وادارم

با تواَم یک نفس از هشت بهشت اولیتر
من که امروز چنینم غمِ فردا دارم

«سعدیِ» خویشتنم خوان که به معنی زِ تواَم
که به صورت نسب از آدم و حوّا دارم

*******

شیخ  سعدی
رحمة الله تعالی علیه
قرن 7 ه.ق.