هله نومید نباشی چو تو را یار براند
                    گَرَت امروز براند، نه که فردات بخواند؟
   در اگر بر تو ببندد، مرو و صبر کن آن جا  
                   ز پسِ صبر، تو را او، به سَرِ صدر نشاند
   وگر او بر تو ببندد همه ره ها و گذرها         
                        رهِ پنهان  بنماید که کس آن راه نداند
   نه که قصّاب  به خنجر چو سرِ میش بِبُرّد 
                   نَهِلَد  کُشتۀ خود را ،  کُشد  آن گاه  کشاند
   چو دَمِ میش نماند، زِ دَمِ خود کندش پُر 
                  تو ببین کاین دمِ رحمن  به کجا هات رساند
   به مَثَل گفته ام  این را، وگر نه کرمِ او   
                       نکُشد هیچ کسی را  و ز کُشتن برهاند
   همگی مُلکِ سلیمان به یکی مور ببخشد  
                       بدهد هر دو جهان را و دلی را نرَماند
   دل من گِردِ جهان گشت و نیابید مِثالش   
             به که ماند، به که ماند، به که ماند، به که ماند؟
   هله خاموش که شمسُ الحقِ تبریز از این می  
                 همگان را بچشاند، بچشاند، بچشاند، بچشاند