نباشد عاشقی عیبی، وگر عیب ست، تا باشد که نفسم عیب دان آمد، و یارم غیب دانستی اگر عیبِ همه عالم تو را باشد چو عشق آمد بسوزد جمله عیبت را، که او بس قهرمانستی
دیوان شمس تبریزی
