نباشد عاشقی عیبی، وگر عیب ست، تا باشد
که نفسم عیب دان آمد، و یارم غیب دانستی

اگر عیبِ همه عالم تو را باشد چو عشق آمد
بسوزد جمله عیبت را، که او بس قهرمانستی

دیوان شمس تبریزی