أبّ

أبّ.
[ اَب ب ]
(ع اِ)
گیاه.
عُـشـب [ گیاه تر.
گیاه تر در آغاز بهار.
|| یونجۀ وحشی.]
علف که چهاروا و بهائم خورد.
آنچه از زمین روید.
سبزه .
|| چراگاه.
مَرعی.
مرتع.
گیاه زار.
چمن.