همرنگِ «جماعت» شو تا «لذّتِ جان» بینی
در «کوی خرابات» آ تا دُردکشان بینی

درکش قدحِ سودا، هِل تا بِشَوی رُسوا
بربند دو چشمِ سَر تا چشم نهان بینی

بگشای دو دست خود گر میلِ کنارَستَت
بشکن بُتِ خاکی را تا رویِ بُتان بینی

از بهر عجوزی را تا چند کشی کابین؟
وز بهر سه نان تا کی شمشیر و سِنان بینی؟

نَک ساقی بی جَوری در مجلس او دَوری
در دَور درآ بنشین تا کی دَوَران بینی؟

اینجا ست رِبا نیکو، جانی دِه و صد بِستان
گرگی و سگی کم کُن تا مِهرِ شُبان بینی

شب یار همی گردد، خشخاش مخور امشب
بربند دهان از خور؛ تا طعمِ دهان بینی

گویی که فُلانی را بُبرید ز من دشمن
رَو ترکِ فُلانی گو؛ تا بیست فُلان بینی

اندیشه مکُن الّا از «خالق اندیشه»
«اندیشۀ جانان» بِه، کاندیشۀ نان بینی

با وسعت ارضُ الله بر حبس چه چَفسیدی؟
ز اندیشه گِره کم زن؛ تا شرح جَنان بینی

«خامُش» کُن از این گفتن؛ تا گفت بری باری
از جان و جهان بگذر؛ تا جان و جهان بینی