اهلِ صیقل  رَسته اند از بوی و رنگ
هر دَمی بینند خوبی  بی دِرَنگ

نقش و قشرِ عِلم را بگذاشتند
رایَتِ عینُ الیقین افراشتند

رفت فكر و روشنایی  یافتند
بَرّ و بحرِ آشنایی یافتند

مرگ  کز  وی  جمله اندر  وحشتند
میكُنند  آن قوم  بر وی  ریشخند

كس نیابد  بر دلِ ایشان ظَفَر
بی صدف  گشتند ایشان پُر گُهَر

گر چه  نَحو و فِقه را بگذاشتند
لیك  مَحو و فقر را برداشتند

تا نقوشِ هشت جَنّت تافته  ست
لوحِ دلشان را پذیرا یافته  ست

برترند از عرش و كرسیّ و خَلأ
ساكنان مَقعَدِ صِدقِ خُدا

صد نشان دارند  و محوِ مُطلقَـند
چه نشان ؟  بَل عینِ دیدارِ حقّـند

مثنوی معنوی
قرن هفتم ه.ق