م ط  و

ثُمَّ ذَهَبَ إِلى‏ أَهْلِهِ يَتَمَطَّى (33)

و " تَمَطّى " - به طورى كه در مجمع البيان آمده - به معناى تمدّد بدن از كسالت است، و اصل آن به اين معنا بوده كه آدمى پشت و كمر خود را تاب دهد، و تمطّى در حال رفتن استعاره است از راه رفتن با تكبّر و تبختُر. و معناى آيه اين است كه: انسان دعوت حقّۀ اسلام و معارف آن را تصديق نكرد، و براى پروردگارش نماز نگذاشت، و خلاصه نه اصول دعوت را پذيرفت و نه فروع آن را كه ركن آن فروع نماز است، و ليكن آن را تكذيب نموده، از قبولش اعراض نمود، و تازه وقتى به طرف اهلش میرفت (مثل كسى كه فتحى نمايان كرده) باد به دماغش انداخته، با تكبّر میرفت.