سُکَینه.
[ س ُ ک َ ن َ ]
(اِخ)

بنت الحسین بن علی بن ابیطالب علیهم السلام. اسم آن مخدّره آمنة و آمینة و امامة و امیة دانسته شده و لقب وی سکینه میباشد و از طرف مادرش «رباب» بدان ملقّب بوده است. سکینه ازپردگیان خانوادۀ رسالت و نسوان بزرگ اسلام و از اخلاق فاضله و آداب مرضیه و صفات حمیده و از وفور عقل و دانش و جود و کرم و بخشش در مقامی بس بلند و در فنون فصاحت و بلاغت و سخن سنجی از اساتید وقت و سیدۀ زنان عصر خود و اجمل و اکمل ایشان بود و آستان قوی البُنیانش مرجع ادبا و فضلا و شعرا و ارباب کمال بود و شعرا و مشاهیر اهل سخن اشعار و نتایج طبع خود را از نظر آن خاتون میگذرانده و شعرا به صلههای فراوان نایل میگردیدند و در داوران به نظر داوری وی تسلیم و متقاعد میگشتند و در وصف دو مخدره سکینه و رباب گفته شده:

کأن اللّیل موصول بلیل
اذا زارت سکینة و الرّباب

وفات حضرت سکینه علیها السلام به نوشتۀ ابن خلّکان روز پنجشنبه ٥ ربیع الاول سال ١١٧ ه.ق. در مدینۀ منوره وقوع یافته. وی درسال ١١٦ ه.ق. در مکه بوده است.
(از ریحانة الادب).
و رجوع به اعلام النساء شود.