فروردین.

[ ف َر وَ ] (اِ)

در زبان پهلوی فرورتن (fravart^in)، مأخوذ از پارسی باستان ظاهراً فرورتینام (fravartin^am) و آن ظاهراً جمع مؤنث کلمۀ فرورتی (fravarti) در حالت اضافی است و جمعاً به معنی فروردهای پاکان و فروهرهای پارسایان است. بنابراین «ین» علامت نسبت نیست.
(از حاشیۀ برهان).
نام ماه اول سال شمسی باشد و آن بودن آفتاب است در برج حمل و آن برج اول است از بروج دوازده گانۀ فلک و باد دبور که باد مغرب است در این ایام میوزد. (برهان).
این ماه برج حمل راست که سرتاسر وی آفتاب در این برج باشد.
(نوروزنامۀ خیام)

گرفت از ماه فروردین جهان فر
چو فردوس برین شد هفت کشور
عنصری

وقت آن است که مردم ره صحرا گیرند
خاصه اکنون که بهار آمد و فروردین است
سعدی

|| نام فرشته ای هم هست که از خازنان بهشت است و تدبیر امور و مصالحی که در این ماه و در روز فروردین که نوزدهم این ماه است واقع شود، بدو متعلق است.

|| نام روز نوزدهم باشد از هر ماه شمسی و در این روز از ماه فروردین فارسیان جشن سازند و عید کنند بنابر قاعدۀ کلیه که پیش ایشان جاری است که هر روز از هر ماهی که نام همان ماه داشته باشد عید باید کرد. نیک است در این روز به اعتقاد ایشان جامۀ نو پوشیدن و دیدن گوسفندان و گله و رمۀ گاوان و اسبان.
(برهان)

فروردین است و روز فروردین
شادی و طرب همی کند تلقین
مسعودسعد

|| (اِخ) نام قسمتی از اوستای موجود.
رجوع به فروردین یشت شود.

فروردین یشت.

[ ف َر وَ ی َ ] (اِخ) نام یک یشت از کتاب یشتها که خود بخشی از بخشهای پنجگانۀ اوستای موجود است.
پورداود نویسد:
قسمتی ازاین یشت که در قدرت و عظمت فروهرها و قسمتی دیگر که در استغاثه و طلب یاری از آنهاست. بخصوص در هنگام فرودآمدن فروهرها، یعنی در آخرین گاهنبار سال سروده میشود. در کتب مذهبی پهلوی به مطالبی در خصوص فروهرها برنمیخوریم که در خود فروردین یشت نباشد.
(از یشتهاج ١ صص ٥٩٨-٥٩٧).
رجوع به فروردین و فروردگان شود.