مَزدَیَسنا.

[ م َ دَ ی َ ]
(اِخ)

(مرکب از «مزده»، به معنی دانا و در عرف آئین زرتشتی به خدای یگانه اطلاق میگردد + «یسنا» به معنی ستایش)
کلمه ای است اوستائی، همان زبانی که بخشی از کتاب دینی اوستا بدان بر زبان زرتشت جاری شده است. دین آوردۀ زرتشت. آئین زرتشت. آئین زرتشتی.
(از مزدیسنا و تأثیر آن در ادبیات پارسی تألیف دکتر معین).

در حدود هزار و صدسال پیش از مسیح آیین مزدیسنا پدید آمد.
(مزدیسنا تألیف دکتر معین).

دین پیغمبر ایران.
زرتشت اسپنتمان موسوم است به مزدیسنا، این کلمه صفت است به معنی پرستندۀ مزدا که اسم خدای یگانه است.
در اوستا مزدیسن آمده و بسا با صفت «زرتشتی» یکجا استعمال شده است، یعنی دین آوردۀ زرتشت، بسا هم با کلمۀ راستی پرست یکجا آمده است.
(یشت ها تألیف پورداود).

مزدیسنی.
(از حاشیۀ برهان ذیل مزدیسنا و مزدیسنی).

زرتشتیان این کلمه (مزدیسنا) را بصورت مزدیسنی نیز تلفظ کنند.
(از حاشیۀ برهان ذیل مزدیسنا و مزدیسنی ).

مزدیسنا مقابل «دیویسنا» است که به معنی پرستندۀ دیو یا پروردگار باطل است.
(یشت ها تألیف پورداود).

دین مزدیسنا از یک طرف بواسطۀ مربوط بودن بدین برهمنان و از طرف دیگر بواسطۀ تماسی که با سایر ادیان داشته در تاریخ مذاهب مقام بسیار مهمی پیدا کرده است.
(یشت ها تألیف پورداود).