«هر لحظه» وحیِ آسمان آید به سِرّ جانــها
کآخر، چو دُردی بر زمین تا چند میــباشی برآ

هر کز گران جانان بوَد؛ چون دُرد در پایان بوَد
آنگه رَوَد بالای خُم کآن دُردِ او یابد صَفا

گِل را مجُنبان هر دَمی؛ تا آبِ تو صافی شود
تا دُردِ تو روشن شود تا دَردِ تو گردد دَوا

جانی ست چون شعله ولی دودش ز نورش بیشتر
چون دود از حدّ بگذرد در خانه ننماید ضیاء

گر دود را کمتر کنی؛ از نورِ شعله بَرخوری
از نورِ تو روشن شود هم این سرا هم آن سرا

در آبِ تیره بنگری، نی ماه بینی نی فَلَک
خورشید و مه پنهان شود چون تیرگی گیرد هوا

بادِ شمالی میــوَزَد کز وی هوا صافی شود
وز بهرِ این صیقل سَحَر درمیــدَمَد بادِ صبا

بادِ نَفَس مر سینه را زَ اندوه صیقل میــزند
گر یک نَفَس گیرد نَفَس مر نفس را آید فنا

«جانِ غریب» اندر جهان مُشتاقِ شهرِ لامَکان
«نفسِ بَهیمی» در چَرا چندین چِرا باشد چِرا

ای جانِ پاکِ خوش گُهَر تا چند باشی در سَفَر
تو بازِ شاهی بازپَر سوی صَفیرِ پادشا