اگر به خشم شود چرخِ هفتم از تو بَری
                          به جانِ من، که نترسی و هیچ غم نخوری

   اگر دلت به بلا و غمش مُـشَـرَّح نیست    
                        یقین بدانکه تو در عشقِ شاه، مختصری

   زِ رنجِ گنج بترس و زِ رنجِ هر کس نی 
                        که خشمِ حق نبُوَد همچو کینۀ بشری

   چو غیرِ گوهرِ معشوق، گوهری دانی    
                         تو را گُهَر نپذیرد ازآنکه بدگُهَری

   وگر چو حامله، لرزان شوی، به هر بویی    
                     زِ « حاملانِ امانت » بدانکه بو نَبَری

   پسندِ خویش رها کن، پسندِ دوست طلب     
                      که ماند از شِکَر، آن کس که او کُنَد شِکَری

   زِ ذوقِ خویش مگو با کسی که همدل نیست
                      ازآنکه او دگرست و تو خود کسی دگری