از دیوان شمس
لُقمه ات مُردار آمد، شـاهدت هـم مُـرده ای در میانِ این دو مُرده، چون نمیـباشی نَفور ؟ چـشـمِ آخُــر را بـبـند و، چشمِ آخِــر بـرگُـشـا آخِــرِ هــر چیز بنگر، تا بـگیـرد چـشــم نـــور
