... المُلکُ عَقیمٌ ...
 
 در کتاب « الأَمالي للشّیخ الصَّدوق رحمه الله »
 در قرن چارم ه.ق
 در صفحۀ 74
 گویندۀ آن معاویة بن أبي سفیان [قرن أوّل ه.ق] است .
 شنوندۀ آن عَمرو بن العاص [قرن أوّل ه.ق] است .

بسم الله الرّحمن الرّحیم

معاویة بن أبي سُفیان
یا
معاویة بن صَخر

مرگ
در ماه رجب
سال 60 ه.ق
مدفون در کشور سوریّه (شام)
در شهر دِمَشق

***

 و لمّا دخل عمر بن الخطّاب رضي الله عنه
 الشّام
 و رأی معاویة
 قال :
 « هذا کسری العرب . »

 مأخذ
 کتاب « أسد الغابة في معرفة الصّحابة »
 مؤلّف « ابن أثیر »
 وفات در قرن هفتم ه.ق
 جلد 5
 صفحۀ 202
 انتشارات « دار الکتب العلمیّة »
 بیروت
 لبنان
 2008 میلادی

***

 سه حرف أصلی : « ع و ي »
 مُعاویَة یعنی سگِ مادۀ آزمندِ گُشن ،
 ماده سگ ،
 بچۀ روباه ،
 یوزپلنگ .

***

 المعاویة :
 الکَلبَةُ المُستَحرِمَةُ تُعاوي الکِلابَ .

***

 معاویة بن [أبي سُفیان] صخر
 بن حرب بن أمیّۀ قرشي أموي
 (سال تولّد٢٠ سال قبل از هجرت و
 سال مرگ٦٠ سال بعد از هجرت
 و مدّت عُمر هشتاد سال)
 نخستین خلیفه از أمویان
 و یکی از دُهاتِ عرب است .
 در مکّة متولّد شد.
 درروز فتح مکّة (٨ سال بعد از هجرت) اسلام آورد
 و در عِدادِ کاتبانِ رسول أکرم (ص) در آمد
 و چون أبوبکر به خلافت رسید
 رهبریِ قسمتی از سپاهی که
 فرماندهی آن به عهدۀ برادرش
 یزید بن أبي سفیان بود
 به او واگذار گردید.
 در زمان عُمَر به حکومت اردن منصوب شد
 و پس از مرگ برادرش ،
 عُمَر حکومت دمشق را به وی سپرد ،
 و عُثمان إمارت تمامِ شام را به عهدۀ او گذاشت
 و چون عُثمان کشته شد
 حضرت علي (ع) او را از إمارت عزل کرد
 امّا معاویة نپذیرفت
 و به خونخواهیِ عُثمان برخاست
 و عليّ (ع) را متّهم به قتل وی کرد
 و طلحة و زبیر و عائشة را
 که در بصرة به مخالفت با عليّ (ع) برخاسته بودند
 در نهان
 تقویت کرد.
 عليّ (ع) در جنگ بصرة پیروز شد
 و با این فتح عِراق و کشورهای تابع آن
 به تصرّف وی در آمد امّا
 شام همچنان در دست معاویة بود
 و خود را برای جنگ با عليّ (ع) آماده میـساخت
 سرانجام در نبردی که در صفّین
 بین لشکریان عليّ (ع) و معاویة درگرفت
 به حیلۀ عَمرو بن العاص
 إختلاف بین طرفداران عليّ (ع) واقع شد
 وسپاهیان عليّ (ع) دست از جنگ بازداشتند
 و سرانجام أمر به داوریِ حکمین موکول شد.
 أبو موسی أشعري و عَمرو بن عاص
 به ترتیب از طرف عليّ (ع)
 و معاویة به حکمیّت تعیین شدند
 (عليّ (ع)
 عبدالله بن عبّاس و مالک أشتر را
 به عنوان حَکَم انتخاب کرد ولي
 مردم به إصرار ،
 أبو موسی أشعري را پيشنهاد کردند
 و أميرالمؤمنين (ع) را مجبور ساختند که
 حکميّتِ أبو موسی أشعري را بپذيرد.)
 عَمرو بن عاص
 أبو موسی أشعري را بفریفت و
 أمر حکمیّت را به نفع معاویة پایان داد
 و او همچنان به شام در إمارت خویش باقی ماند.
 پس از شهادت عليّ (ع)
 حسن بن عليّ (ع)
 با معاویة صلح و
 خلافت را به او واگذار کرد (در سال ٤١ ه.ق)
 و از این تاریخ معاویة رسماً خود را خلیفۀ مسلمانان خواند
 و برای پسر خویش یزید بیعت گرفت
 و سرانجام بعد از نوزده سال در دمشق وفات یافت.

***

 شَرتونی ،
 سعید الخوری الشَّرتونی لبنانی .
 سعید الشّرتونی .
 به سال ١٨٤٩ یا ١٨٤٨ میلادی
 در شَرتون در کشور لبنان متولّد گردید.
 از ادیبان سوریّه و خطیبان زبردست بود.
 تحصیلات خود را از مدرسۀ عُبَیَّة امریکایی آغاز نمود
 و مدّت ١٥ سال در کالج یسوعیان
 و مدرسۀ راهبات ناصرۀ بیروت درس میداد.
 او را تألیفات بسیاری است از جمله :
 أقرب الموارد در دو جلد به اضافۀ ذیل آن
 و حدائق المنثور و المنظوم .
 السّهم الصّائب .
 الشّهاب الثّاقب .
 مطالع الأضواء في مناهج الکتاب و الشّعراء.
 المعین في صناعة الإنشاء و نجدة الیراع .
 شَرتونی در١٩١٢ میلادی
 در قریۀ الشّیاح از سواحل بیروت درگذشت .

  لا مُشاحَّةَ فِي الإصطِلاحِ ،
  لا مشاحّة في الإصطلاحات ،
  لا مشاحّة في الألفاظ ،
  أي لا مناقشة في
  ما اصطلح علیه أهل فنّ أو صناعة
  من استعمالهم ألفاظاً مخصوصةً
  لمعان بینهم معروفة
  و إن بعدت الألفاظ عن أوضاعها اللّغویّة
  أو خالفت اصطلاح قوم آخرین .

لا إلهَ إلَّا اللهُ

  ... لِلصَّمْتِ لَازِماً ...

  - صَمت :  خاموش بودن ، خاموش شدن ،
  سکوت ، خاموشی .
  - لازم : مُلازِم
  «ملازم» یعنی : دست در گردن اندازنده با هم ،
  همیشه باشنده در جایی و یا در نزدِ کسی ،
  آنکه پیوسته مُقیمِ جایی یا همراهِ کسی باشد .
  
   

  ... الْهَوَى شَرِيكُ الْعَمَى‏ ...

  - هوی : میل و خواهشِ نفس .
  - شریک : همدست ، سهیم ، رفیق و یار و همدم ،
  حصّه دار در داد و ستد و تجارت .
  - عمی : کور گردیدن ، رفتنِ بیناییِ دل ،
  از بین رفتنِ بینشِ دل و نادان شدن ،
  رفتنِ بیناییِ قلب ، یعنی ضَلالت و غَوایت و گمراهی ،
  پوشیده شدنِ کار بر کسی ،
  مُشتَبَه و مُلتَبَس شدنِ امر بر کسی ،
  راه نیافتن و هدایت نشدن به چیزی ،
  نابینایی .
 
  حـقـیـقـت سـرایی ست آراسته

 صَدرُکَ أَوسَعُ لِسِرِّکَ .

ذوالقَعدة

  یا ذو القعدة الحرام
  نام ماه یازدهم از ماههای سال قمریِ عرب ،
  میان شوّال و ذوالحجّة
  یکی از أشهر حُرُم
  و بدان ماه به سَفَر نمیـشدند
  و از جنگ قُعود میـورزیدند.

  و روز یازدهم آن [سنۀ 148 ه.ق]
  عیدِ ولادت حضرت إمام رضا علیه السلام است

  و بیست و نهم آن [سنۀ 220 ه.ق]
  روز وفات إمام محمّد تقيّ علیه السلام است .

  أبوریحان بیروني [قرن پنجم ه.ق]
  در آثارُالباقیة گوید :

  « ثمّ ذوالقعدة [ أي بعد شوّال ]
  لما قیل فیه ، اقعدوا
  و کفّوا عن القِتال .

  و نیز در همان کتاب گوید :

  في الخامس(5)
  نزول الکعبة و الرّحمة من السّماء علی آدم ع
  و فیه رفع إبراهیم ع و إسماعیل ع القواعد من البیت
  و في الرّابع عشر(14)،
  زعموا خرج یونس ع من بطن الحوت
  و مقتضی هذا القول أن یکون مکث یونس ع في بطنه
  اثنین و عشرین یوماً
  و هذا عند النّصاری ثلثة أیّام کما ذکر في الإنجیل
  و في التّاسع و العشرین(29)
  زعموا نبتت شجرة الیقطین علی یونس ع . »

  در سال ششم هجرت
  رسول الله (ص) خواب دیدند که
  همراه مسلمانان وارد مسجد الحرام شده
  و در امنیّت کامل به طواف خانۀ خدا مشغولند
  و سپس حَلقِ رأس کرده از إحرام خارج شدند
  حضرت خوابشان را برای اصحاب بیان فرمودند
  و در ذوالقعدۀ همان سال
  جهت انجام عُمرة به سوی مکّة حرکت کردند
  و از مدینة ، قربانیهایشان را همراه خود بردند .

 و کانت الحدیبیّة في ذي القعدة ، سنة ستّ .