گر بنخسبی شبی ای مه لقا
   رو به تو بنماید گنج بقا

نَجمُ الدّینِ کُبری

رحمة الله تعالی علیه

لَو

  حَرفُ أُمنيَّةٍ

  وَ كَقَولِكَ:

  لو قَدَّمَ زَيدٌ ،

  لَوْ أَنَّ لَنا كَرَّةً(167)البقرة

  فهذا قد يكتفى به عن الجواب.

  و قد تكون (لو) موقوفة بين نفي و أمنيّة [إذا وصلت ب (لا)]

  كقولك:

  لو لا أكرمتني،

  أي: لم تكرمني،

  و لا يكون جواب (لو) إلّا بلام إلّا في اضطرار الشّعر

  ..
 
  و قوله [عزّ و جل‏ّ]:

  وَ لَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذابَ
 
  أَنَّ الْقُوَّةَ لِلهِ جَمِيعاً(165)البقرة

  إنّما اختار من اختار قراءتها بالتّاء [حملاً] على نظائرها،

  نحو قوله [عزّ من قائل‏]:

  وَ لَوْ تَرى‏ إِذْ فَزِعُوا فَلا فَوْتَ(51)سبأ

  و أشباه ذلك يكتفى بالكلام بها دون جوابها،

  لأنّ (لو) لا تجي‏ء إلّا و فيها ضمير جوابها،

  فإن أظهرت الجواب أو لم تظهره فكلّ حسن.

*******

 دعایی در قنوت

  اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی
  فاطِمَةَ وَ أَبیها وَ بَعلِها وَ بَنیها
  بِعَدَدِ ما أَحاطَ بِهِ عِلمُکَ

صَعصَعَة بن صوحان العَبديّ

 خیرالدّین زِرِکليّ دمشقيّ نویسد:
 وی ازسادات عبدالقَیس وخطیبی بلیغ وعاقل بود.
 او را اشعاری است.
 در نبرد صِفّین حاضر بود و او را با مُعاویة مَواقِفی است.
 شَعبی گوید:
 از او خطبه می آموختم.
 مغیرة به امر معاویة
 وی را از کوفه به جزیره یا به بحرین تبعید کرد
 و در حدود سال ٦٠ ه.ق. بدانجا درگذشت.
 و ابن ندیم او را از خطبای عرب شمرده است.
 مؤلّف عِقد الفَرید نویسد:
 وی از بنی عِجل و از عبدالقیس و ازاصحاب علی است.
 محدّث قمی آرد:
 صعصعة از اصحاب امیرالمؤمنین علیه السلام
 و از عارفین بحقّ آن جناب
 واز بزرگان اهل ایمان است
 و چندان فصیح و بلیغ بود
 که امیرالمؤمنین او را خطیب شَحشَح گفت
 و به مهارت در خطب و فصاحت در لسان ثنا فرمود
 و به قلت مؤونة و کثرت معونه بستود.
 شبی که بدنِ مطهّرِ علی علیه السّلام را از کوفه به نجف بردند
 صعصعة از جملۀ مشایعت کنندگان بود
 و چون از کار دفن فارغ شدند
 وی مشتی از خاک قبر برگرفت
 و بر سر خود ریخت و گفت:
 پدر و مادرم فدای تو باد
 مولد تو پاکیزه
 و صبرتو قوی
 و جهاد تو عظیم بود
 و بدانچه آرزو داشتی رسیدی ...
 سپس بازماندگان آن حضرت را تسلیت گفت.
 صعصعة را مسجدی است نزدیک مسجد سهله
 در ظاهر نجف
 که بدین نام (مسجد صعصعه) مشهور
 و در آن نماز و دعائی مخصوص خوانده میشود.

 قَالَ رَسُولُ اللهِ (ص):

مَا مَلَأَ آدَمِيٌّ وِعَاءً شَرّاً مِنْ بَطْنِهِ .

هُوَ الْمَهْدِيُّ

 « مَهديّ » یک إسم عربي است .
 با حروف أصلی « ه  د  ي » .
 بر وزن مفعول است .
 معاني زیر برای آن آمده :

 هدایت شده ،

 إرشاد شده ،

 الّذي قَد هَداهُ اللهُ إِلَى الحَقِّ ،

 آنكه خداوند او را به راهِ حقّ هدايت نموده است . 

سَجدَةُ الشُّـکرِ

سجدۀ شُـکر

   سجدةُ الشّكرِ مستحبّةٌ   سجدۀ شکر
                                           یک نوع مستحبّی است که 
  
   عندَ تجديدِ نِعَمِ اللهِ تعالى،   هنگام تازه شدن نعمتهای
                                  خداوند بزرگوار
   أو دفعِ البلايا،   یا هنگام رانده و دور شدن زحمتها و
                                رنجها و سختیها و گرفتاریها
  
   و أعقابِ الصَّلَواتِ .   یا پس از تمام شدن نمازها
                                           انجام میشود .

إِنَّا جَعَلْنا
في‏ أَعْناقِهِمْ أَغْلالاً
فَهِيَ إِلَى الْأَذْقانِ
فَهُمْ مُقْمَحُونَ
سورۀ « یـس » صلی الله علیه و آله و سلم
آیۀ هشتم

  « أعناق » یک إسم عربي است.
  « أعناق » یک إسم جمع است.
  حروف أصلیش « ع ن ق » است.
  مفردِ أعناق ، « عُنُق » است.
  عـنـق یعنی گردن.
  عـنـق معانی دیگری هم دارد.

  « أذقان » یک إسم عربي است.
  « أذقان » یک إسم جمع است.
  حروف أصلیش « ذ ق ن » است.
  مفردِ أذقان ، « ذَقَن » است.
  ذقـن یعنی چانه ،
  زَنَخ ،
  زَنَخدان ،
  محلّ ریش برآوردن.
 

  ... فَقَالَ رَجُلٌ :

  يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ

  كَيْفَ يُحَاسِبُ نَفْسَهُ ؟

  قَالَ :

  إِذَا أَصْبَحَ

  ثُمَّ أَمْسَى

  رَجَعَ إِلَى نَفْسِهِ

  وَ قَالَ

  يَا نَفْسِي

  إِنَّ هَذَا يَوْمٌ مَضَى عَلَيْكِ

  لَا يَعُودُ إِلَيْكِ أَبَداً

  وَ اللهُ يَسْأَلُكِ عَنْهُ بِمَا أَفْنَيْتِهِ

  فَمَا الَّذِي عَمِلْتِ فِيهِ ؟

  أَ ذَكَرْتِ اللهَ أَمْ حَمِدْتِهِ ؟

  أَ قَضَيْتِ حَوَائِجَ مُؤْمِنٍ فِيهِ ؟

  أَ نَفَّسْتِ عَنْهُ كَرْبَهُ ؟

  أَ حَفِظْتِيهِ بِظَهْرِ الْغَيْبِ فِي أَهْلِهِ وَ وُلْدِهِ ؟

  أَ حَفِظْتِيهِ بَعْدَ الْمَوْتِ فِي مُخَلَّفِيهِ ؟

  أَ كَفَفْتِ عَنْ غِيبَةِ أَخٍ مُؤْمِنٍ ؟

  أَعَنْتِ مُسْلِماً ؟

  مَا الَّذِي صَنَعْتِ فِيهِ ؟

  فَيَذْكُرُ مَا كَانَ مِنْهُ

  فَإِنْ ذَكَرَ أَنَّهُ جَرَى مِنْهُ خَيْرٌ

  حَمِدَ اللهَ وَ كَبَّرَهُ عَلَى تَوْفِيقِهِ

  وَ إِنْ ذَكَرَ مَعْصِيَةً أَوْ تَقْصِيراً

  اسْتَغْفَرَ اللهَ

  وَ عَزَمَ عَلَى تَرْكِ مُعَاوَدَتِهِ